evvelki gün annemle günlük rutin konuşmalarımızdan birini yapıyorduk,annem dün için hastaneye yatacağını söyledi,sebebini biliyordum,çok kötü bir problem için değildi ama işte hastaneye yatmış olması beni üzdü.eşim ve kardeşim izinlilerdi,gittik bizde..
insanın sevdiğini ,(helede hep güçlü gördüğün ,sonuna kadar yanında olan birini )hasta yatağında serumlarla görmek ne üzücü,bastım ağlamayı,üzülme dediysede susturamadım kendimi
kadın olmak başlı başına bu problemlerin varlığı zaten,her kadının başına gelebilecek rahatsızlıklar ama şu an hasta yatağında yalnız işte..
2 kız kardeşiz ama kardeşim çalışıyor,bense çocukluyum,yanında olamamak beni burda çok üzüyor,
100 tanede çocuk yapsak zor anımızda demekki yanımızda olamayabilecekler :(
yiğit yolda gideren çok neşeliydi,havuç verdim bitane eline,bir babasına bir teyzesine şımardı,havucu ortasından fare gibi kemirdi,eline verdiğim yiyecekleri değişik şekiller yaparak yiyor bugünlerde,
annanen nerde dedim,
--işş diyor (hep öyle bilir çünkü)
--hayır annem uff olmuş dedim,(boş boş bakmaları vardır yiğitin arada.benim gibi)
hastane odasına gidince anlam veremedi annemin hasta yatağında olmasına,annanneee diye bağırdı,bir güldü bir duraladı,(gördüğüne sevindi ama böyle gördüğüne şaşırdı)kolundaki serumu ,serum hortumunu inceledi,uff dedi,yüzünü buruşturarak,
hep sürtündü dibinden ayrılmadı annemin,anneciğime de iyi geldi bu
allah kimseyi hasta etmesin,sevdiklerimiz hep yanımızda olsun ve sağlıklı olsun:) :(
