hayat onunla ne kadar güzel...o uyuduğunda yalnız kalınca daha da iyi anlıyorum bunu..kuzum olmasaydı ne boş hayatım olurdu diyorum kendi kendime...
sabahtan beri 100 ü bulmuştur gereksiz ağlamaları.iyice zıvanadan çıkıyor bazen.sabır sabır..
evet sabırlı olmayı öğrendim ama.saat olmuş 22:30, sandalyenin üstündeki çantayı yere atıyor,misafir gelmişti onun bardağından su içmek istiyor,olmaz diyorum kendini yete atıyor...illaki o bardaktan içecekmiş,başka bardağa su koyuyorum yok..
e sabırda biyere kadar ama..eline şiplettim bitane..ağladı ve odasına koşturdu.bende yatırdım, ışığı kapattım ve yalnız uyu bu akşamda dedim.çıktım odadan,tam çıkarken içim sızladı ama geri adım atmak istemedim.salona geçtim oturdum,zırladı sessizce biraz,
sonra ses kesildi,uyudu dedim vicdan yaptım,ağlamaklı oldum..
son 8. ayında yatağında bir öğlen uykusu uyumuştu yalnız ..ondan beri yanında ben yatarak uyudu hep.
nasıl üzüldüm,ağlayarak uyuttum kuzumu diye.
yarım saat geçti ve anneee diye zil gibi bi ses duyuldu..uyumamış beyefendi,
hemen koştum kucakladım,öptüm ,kokladım,aynılarını o da yaptı..
bana bebeğimm dedi:))
bende ona bebeğimm dedim:))
yatırdım ve uyudu şimdide.içim rahat en azından..
günün sonunda böyle bişey yaşamak istemezdim ..
canım kuzum seni çok seviyorum
