şimdi yiğitin okulundan geldim,sıcak sıcak yazayım...
yiğit 3 gün önce eve geldiğinde alnını gördüm.yanlardan birer tane ve ortasından bir tane omak üzere 3 yer mosmor ve şişmiş vaziyetteydi.yiğite sorduğumda '' geçti geçti bişey olmaz anne'' dedi.tabi nasıl acımıştır ki mosmor olmuş ve de şişmiş ..hemen öğretmenini aradım.Caner diye bir çocukla kavga ediyormuş yiğit bolca.yiğit oynamak isterken çocuk yiğite vuruyor ve yiğitte ona vuruyor ve boğuşmaya başlıyorlarmış.öğretmen ayırıp konuşunca tamam bidaha yapmıcaz deyip canciğer kuzu sarması olduktan sonra 10 dk sonra aynı manzara yaşanıyormuş....
şimdi çocuğu hiç görmemiştim ben.ama yiğit her gün biryeri mor,çizik gelince Emel hanıma nedir nasıl çocuktur dedim.aslında iyi ama yiğite her dokunması vurma gibi dedi.yiğit canı acımasından nefret eder.hemen tepkisini koyar.caner in en ufak can acıtmasıda yiğitin de karşılığını vermesiyle sonuçlanıyor tabi...
**bugün kardeşimle sabah kalktık ve kahvaltı yaptık.attık kendimizi sokağa.gezdik,yürüdük alışveriş yaptık.eve geri dönerken yolda öğretmeni aradı.çekinerek yiğitin gözünün önünün çizildiğini,morardığını söyledi.kim yapmış,nasıl olmuş? tabiki Caner...
isterseniz bir gelin okula dedi.canerin de babasını çağırmış..
gittim emel hanımla koridorda konuştuk ve sonuç:Canerin sorununun ne olduğunu çözmüşler
çok yoğun çalışan bir anne-babanın çocuğu.dönüşümlü annane,babanne,teyze bakmış. ve bakarken de hep sıkıştırarak canını acıtarak sevmişler çocuğu.ilgi az anne-babayı görme az..canere göre birini sevmek canını yakmak emel hanıma göre.
e caner yiğitin canını yakıyor,yanağını sıkıyor,kolunu çimdikliyor e yiğit hiç hoşlanmaz canının yanmasından.yiğit te bağırıyor,canımı yakma diye tepki veriyor.caner devam edince yiğitte vuruyor ve al sana savaş meydanı..ama hep yara alan yiğit olmuş şimdiye kadar.
benim çocuk gürültücü ve kendine zarar veriyor çok sinirlerince..caner ise karşısındakine kalıcı zarar verebilir.ailesi kabul etmiş ve daha dikkatli olcaklarmış.konuşacaklar bol bol çocukla.acıtmalı sevmeler bitecek vs..
yiğite görünmeden eve geri geldim.yoksa beni bırakmazdı.yemek saatleriydi tam.kapı kenarından baktım ve kucaklamak-sarılmak için öldüm bittim resmen.belli ki çok acıkmıştı.hiç enerjisi yoktu.üstünde sabah giydirdiğim uzun kollu üst duruyordu daha uyardım öğretmeni çıkarın ne olur çok terlemiştir diye..
ha bire dışarı çıkan çocuklar vardı ve hepsi de ağlıyorlardı.çok üzücü yaa.alışma süreleri ne kadar zor.insanın içi kıyılıyor ağlamalarını görünce..
ama ikinci katta tiyatro vardı bugün.çocuklarında içine katıldıkları bir oyundu.kostümlü oyuncular çocukları çok eğlendiriyorlardı.yiğitin de çok hoşuna gitmiştir eminim.
