35 aylık yiğit

yiğite hamile olduğumu anladığımda 6 haftalık olmuştu bile.
sonra işyerindeki kankamla hergün haftasına bakardık.
34 hafta olana kadar çalıştığımdan her haftasını dikkatle dinledi ofis arkadaşlarım..bir abimin yaşı biraz büyüktü ve ben günde 3 litre su içiyordum.bana bakıp ay ayşe çocuk boğulacak kızım az iç şunu derdi hatta:)))güldürürdü bizi..
ben koltuğuma yayılıp otururdum son zamanlarda.önlüğümün önünü açardım.yada ofiste göbeğime krem sürerdim arkamı dönüp,onlara da eğlence çıkmıştı:)))
40. haftayı doldurduğum gün yiğiti doğurdum..

ve ondan sonra bir 35 ay daha geçmiş..

valla günler su gibi akıp geçiyor..
daha çok şikayetlerle geçiyor günlerim.üzülüyorum bu duruma.kendimi kötü hissediyorum..hiç sızlanmayan anneleri görünce kendime fena kızıyorum..
oysaki yavrum kendi odasında 1 saat kadar yanlız oyun oynayabilir,oyun kurar,konuşması ne kadar seri oldu ,beni şaşırtıyor.
ezberlediği şarkılara eşimle kopuyoruz.tarkandan öp şarkısını baştan sona söylüyor.havuzun kenarında otla balık tutuyor güya ve bağırarak şarkı söylüyor:)))görenler konserde gibi hissettik kendimizi diye gülüyorlar.
bir gazete parçasının üstündeki pinokyo resmini görüp '' anne pinikyo bu pinikyo'' deyişini unutamıyorum
her seferinde arkadaşımın evinin oraya gelince ''yağmura gitmeyelim.kötü orası,istemiyorum'' demesine gülmekten kendimi alamıyorum
her seferinde '' anne sende ne var'' demesi çok hoşuma gidiyor.hep çantamda yiyecek bişeyler taşırım.
hadi yemek yiyoruz dedimde ''ne yicez''demesinden sonra sevmediği birşey olursa''anne ben acıkmadım dimi'' demesine bayılıyorum.
hadi yatma zamanı dediğimde''hayır yatma zamanı değil kitap okuma zamanı '' demesi çok hoşuma gidiyor da
Özgüven sahibi olduğunu görüyorum.belki benim bile olamadığım  bir özgüvene sahip..kimseye eyvallahı yok.10 yaşındaki çocuğa bile karşı çıkıyor istemediği bir durumda.bazıları ters cevap alırım diye yaklaşmaz dediğilmi.yok bizimkinde...ben söylemeden başka bir çocuğa gidip oyuncaklarımızı değişelimmi,yada ben buna biraz binebilirmiyim diyor.


en sevdiği hayvan olan salyangoz

 kesin netleştirdiğim sorunlarımız da var..bir kişiyi benimseyip onunla önceden güzel vakit geçirdiyse o kişi hayattaki en değerli şeylerden oluyor.herşeyini paylaşıyor,sohbetleri anlaşılır oluyor
ama gelgelelim ilk defa gördüğü yada beklemedği anda gördüğü biri olursa ,heleki önceden ona bir şekilde kızdıysa yandık.şöyle 15 m yakınına yaklaşmasın mümkünse,eşyasına dokunmasın,onunla tek kelime etmesin,yiğite dokunmak gibi bir hataya düşerse ben acırım ona..
ne benim sakinleştirmeye çalışmalarım,ne başka bişey yiğiti sakinleştiremez.bizden 1 km uzağa gidene kadar bağırır,ağlar ve kovar o kişiyi.aynı havayı solumayacaklar yani..
işte tamda bu sebepten dolayı kreşe gitmesini istiyorum,zorlanacağını biliyorum ama bir şekilde alışması lazım.
birinden hoşlanmayabilir ama bu onu bu kadar rahatsız edecek şekilde olmamalı,beni rahatsız edecek şeklilde olmamalı,gözrmezden gelemiyor.
bugün konuştuğum bir öğretmen çocukların en zor döneminin 3 yaş olduğunu söyledi.kendilerinin tam analamıyla farkına vardıkları,kimi nasıl kullanacaklarını anladıkları dönemmiş.inatlaşmanın tavan yaptığı bir dönemmiş.dikkatini başka yöne çek dedi bana.çeklimesini istemiyor yiğit.o an sinir geçiriyorsa hepsini yaşamak istiyor.en üst düzeyde yaşamak hatta.
bize çok kızıyor.

babası dışarı çıkarken (yiğit gitmek isterse )onu götürmediğinde _defol baba defol diyor.
ben kesin dille hayır dediğim zamnalar_çok sinirlendim anne sana git burdan
_seni görmek istemiyorum,çok kötü burası gitt gitt diyebiliyor.
bunları söylerken dudaklar bükülüyor,saniyesine içlenmiş bir hali oluyor,ses boğuklaşıyor.....

işte böyle.başka bir problemimiz yok şuan.
bir hastalık dönemi geçirdik.ne olduğunu anlamadım.denizden mi üşüttü,havuzdan mikrop mu kaptı bilmiyorum.
burnundan 1 hafta kadar kanlı -koyu sümük aktı geceleri,öksürdü,boğazı dolu gibi ama acımadığını söylüyor,gece uyumadı.sadece bir gece ateşimiz oldu ve bu huy peydahlandı..
geçer diyorum ama bu yabancılara böyle davranma hali bende son nokta oldu.bir şeklilde düzeltmem lazım.zamana bırakamam.
daha çok şikayet gibi değilde artık çözmem gereken bişey gibi görür oldum.zor anne babanın,zor çocuğu diyorum içimden ben yiğite...